Always There...

จุดเริ่มต้นของพวกเรา มันไม่ได้มาจากการเฟค ตัวมึงเองก็รู้ดีที่สุด


กูอยากรู้เหมือนกัน...





คนที่มึงคิดว่าใช่...วันหนึ่ง เขารู้ว่าตัวตนนั้น ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของมึง มึงเฟคมาตั้งแต่แรก เขาจะรับความจริงได้หรือเปล่า


คนที่มึงคิดว่าใช่...วันหนึ่ง ถ้ามึงมีปัญหา เขาจะนั่งฟังมึงระบาย ร้องไห้เป็นชั่วโมงๆ ได้อย่างเพื่อนที่มึงเคยมีหรือเปล่า


คนที่มึงคิดว่าใช่...วันหนึ่ง ถ้ามึงเดือดร้อน เขาจะขับรถพามึงออกจากบ้านเวลาเที่ยงคืนครึ่งบนถนนโล่งว่าง และน่ากลัวฉิบหายได้อย่างกูหรือเปล่า


คนที่มึงคิดว่าใช่...วันหนึ่ง ถ้ามึงแสดงพฤติกรรมด้านแย่ๆ ออกมา เขาจะรับได้หรือให้อภัยมึงได้อย่างเพื่อนๆ ที่มึงกำลังพยายามตีตัวออกห่างหรือเปล่า


คนที่มึงคิดว่าใช่...ถ้าเวลาผ่านไปสักสี่ห้าปี เขาจะสนิทกับมึงได้เท่าพวกกูหรือเปล่า


และคนที่มึงคิดว่าใช่...




เขาจะรักมึง ได้เท่าครึ่งหนึ่งที่พวกกูรักหรือเปล่า??





เพื่อนดีๆ มันหายากนะมึง




ยากยิ่งกว่าเข็มในทะเล




ยากยิ่งกว่าสัจจะในหมู่โจร






รักษาไว้ให้ดีนะ...ก่อนที่จะเสียไป








ปล.


ฉันพึงระลึกไว้เสมอว่า

โชคดีแค่ไหน ที่มีเพื่อนดีๆ ให้คิดถึง...