Always There...

เมื่อคืนนอนคุยกับอิเบสตั้งแต่ตีหนึ่งถึงตีสาม ตื่นเช้ามาด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือของอิเบสที่ดังลั่น เนื่องจากอิเบสลุกไปเข้าห้องน้ำ ไอ้เราก็เคยต้องคลานไปเตียงนอนมันแล้วหยิบมือถือขึ้นมา


เห็นเป็นชื่ออิตุลย์แล้วก็กดรับสาย เสียงง่วงมากกกกกกก แต่อิปลายสายเสียงร่าเริงซะ เพิ่งสอบจิตวิทยาเสร็จนี่ โทรมาชวนไปกินซิสเลอร์ กูก็ไม่มีตัง แต่ก็เอออกับมันไป เหมือนไม่ได้กินข้าวด้วยกันนาน (แค่สองอาทิตย์?)


ไอ้เราบอกว่าเที่ยงเพราะกูเพิ่งตื่น มันบอก "อิเชี่ย กูให้เวลาอีกหนึ่งชั่วโมง อาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมาเลย" โอเค กูกับอิเบสตรงเวลาค่ะ แต่อิเชี่ยตุลย์กับอิเชี่ยหนุยเสือกมาช้าโคตรๆๆๆ ช้าฉิบหาย ควายว่ะ ให้ผู้หญิงรอ ชิ -__-"


แล้วก็ไปกินซิสเลอร์กัน อิ่มพอดี รู้สึกกินไม่คุ้มกับเงิน 190 บาท แต่แม่สอนว่า ถ้ากินอิ่มแค่ไหน มันก็คุ้มแล้ว เราก็เลยทำใจ นั่งเมาท์กับพวกมันในร้านไปร่วมสองชั่วโมง เมาท์ห่าอะไรกันก็ไม่รู้ แต่ก็สนุกสนานเฮฮากันไปตามประสาเหมือนเดิม

วันนี้อิตุลย์ถามว่า


"อิหงส์ ทำไมมึงไม่มีแฟนซักทีวะ"


"ไม่อ่ะ กูจะอยู่เป็นโสดตลอดชีวิตเหมือนอาจารย์ภาวิณี"



อิตุลย์ขอแท็คมือกูทันที หัวเราะซะเวอร์ ขำห่าอะไรของมึง กูจริงจังนะเนี่ย เดี๋ยวแช่งให้แม่งหาเมียไม่ได้เลย แสรด =__="

จะว่าไป ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ ก็แค่เพื่อนที่เรียนมาด้วยกันตอนมัธยม เป็นเพื่อนผู้ชาย แถมยังเรียนนิติซึ่งกูกับอิเบสเรียนศิลปศาสตร์ แทบไม่เคยได้เจอกันในทุกวิชา แต่ทำไมกูกับอิเบสถึงได้สนิทกับพวกมันมากกว่าเพื่อนในเซค หรือเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน


บางทีก็รู้สึกดีนะ เวลามันจะไปกินอะไร ก็โทรชวน อย่างน้อย ก็นึกถึงกูกับอิเบส มันพิสูจน์ให้กูได้เห็นว่า เพื่อนแท้ๆ น่ะ ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาหรอก แค่คิดถึงเราเวลาที่ทั้งมีความสุขและความทุกข์ก็โอเคแล้ว



พอเถอะ รู้สึกน้ำเน่าไปมาก ฮ่าๆ  



ตอนค่ำๆ ก็ไปกินข้าวกับพี่แพ็ต พี่แพ็ตโทรชวนให้ออกไปกินข้าวเป็นเพื่อนทุกวัน ตลอดเหอะ ขนาดไป alliance francais ก็ยังอุตส่าห์ลากเราไปเสียตังด้วย ฮ่าๆ กินข้าวทุกครั้งคุยกันเป็นแสนชั่วโมงได้ เราคุยกันได้ทุกเรื่องบนโลกใบนี้


บางทีสามทุ่มกว่าถึงได้เดินกลับหอ อิเบสบอกว่า "กูว่าพี่แพ็ตนิสัยเหมือนผู้หญิงเลยเนาะ" ใช่เลย ข้อนี้กูเห็นด้วยอย่างมาก เพราะเคยพูดกับอิเปียว่าพี่แพ็ตนิสัยเหมือนผู้หญิง แต่เป็นผู้หญิงที่มีสมองอ่ะ


แล้วอิเบสก็พูดต่อว่า "นิสัยเหมือนมึงเลยว่ะ" อ่ะ ข้อนี้ก็ถูกอีก เพราะบางครั้งก็ค่อนข้างตกใจในความคิดพี่แพ็ตที่เหมือนเรามากกกกกก ไม่คิดว่าบนโลกนี้จะมีคนคิดเหมือนกัน ฮ่าๆ รักพี่แพ็ตว่ะ (เกี่ยวไหม?)


จะว่าไปตอนเดินกลับหอ ผ่านหอชาย เห็นห้องหนึ่ง ไม่ปิดม่าน บังเอิญมองเข้าไปเตียงนอนซึ่งเป็นเตียงเดี่ยว เอามาชิดกันแล้วผ้าปูที่นอนลายเดียวกัน แถมเจ้าของห้องทั้งสองคนยังนอนเกลือกกลิ้งคุยกันอยู่ O_O


ช็อกกับอิเบสไปสามแสนวินาที อะไรจะโรแมนติกขนาดนั้นวะ ขนาดกูกับอิเบสยังไม่ลากเตียงมาชิดกันเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ



น่ารักดีเนาะ ^^






PS.


รู้สึกว่าตัวเองมองโลกในแง่ดีมากขึ้นเยอะจนน่าตกใจ