Always There...

ดูโฆษณานี้ไปประมาณ 5-6 รอบ
ร้องไห้ทุกรอบเลย


ความจริงโฆษณาแม่ต้อยทำเราร้องไห้หนักกว่า
คือดีใจปนกับตกใจ โลกนี้ยังมีคนคิดเหมือนเราด้วยแฮะ
ใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า มีคุณค่าต่อคนอื่น
ไม่ใช่คิดแค่ว่า ฉันอยากทำ ฉันก็จะทำ ไม่ได้เดือดร้อนใครหนิ
มันก็แค่ความคิดของคนไร้ค่า ไร้ปัญญา ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง


ส่วนโฆษณา Que sera sera ที่นั่งร้องไห้ไม่ใช่เพราะเศร้า
แต่เพราะซาบซึ้ง รอยยิ้มของเด็กๆ สดใสมากจนเรานั่งอึ้ง
เด็กๆ เกิดมาร่างกายไม่สมบูรณ์ แต่จิตใจของเขาเต็มไปเปี่ยมไปด้วยความสุึข
ทำไมถึงยิ้มได้สดใสขนาดนั้น มันสดใสจนเรากลั้นน้ำตาไม่ได้


หันกลับไปมองใครอีกหลายคนบนโลก
คนที่เกิดมาพร้อมทุกอย่าง แต่ยังมีความทุกข์ ทุกข์เพราะอยากมีมากกว่าที่มีอยู่
เห็นแล้วมันก็น่าเศร้านะ เรารู้สึกว่าคนพวกนั้นน่าสงสารกว่าเด็กๆ ในโฆษณาเป็นพันเท่า
บางที เรายังนึกอิจฉาเด็กๆ เลย เขาดูมีความสุขมากๆ จริงๆ


เขาทำให้เราคิดได้นะ...


ทำไมถึงอยากได้นั่นอยากได้นี่
ทำไมถึงอยากสวย อยากหล่อ อยากรวย อยากเหนือกว่าคนอื่น อยากมีภายนอกที่สมบูรณ์แบบ
ทั้งๆ ที่มีมากเท่าไหร่ ใจก็ยังไม่สุขเสียที

ปล.ฉันเบื่อคนที่มองแต่ตัวเองว่ะ